Kraakbeen is een speciale vorm van bindweefsel met een elastisch karakter als gevolg van eigenschappen van de extracellulaire matrix. Kraakbeen kan grote druk weerstaan, maar heeft weinig trekvastheid, in tegenstelling tot bot.

De functies van kraakbeen zijn: steun aan weke delen, verbinding tussen beenderen, vormen van een
glijvlak in gewrichten, bepaling van de groei van pijpbeenderen.

Kraakbeen bestaat uit vrij grote cellen, die meestal in paren bij elkaar liggen binnen een grote massa celtussenstof. Deze celtussenstof is in zeer jonge toestand bijna glashelder en zeer veerkrachtig.
We spreken van hyalien kraakbeen (bijv. neustussenschot).

In de celtussenstof kunnen grote massa's collagene en elastine vezels worden gevormd, waardoor elastisch kraakbeen (bijv. oorschelp) kan ontstaan. Calcium en fosfor zijn nagenoeg afwezig.

Kraakbeen kan tijdens de groei in been overgaan, maar kan ook gedurende het gehele leven als kraakbeen aanwezig blijven.

Zo kan kraakbeen worden opgesplitst in blijvend kraakbeen en tijdelijk kraakbeen.

1. Blijvend kraakbeen:

Gedurende het gehele leven blijft het kraakbeen in de volgende lichaamsdelen bestaan:

de oorschelp, het strottenhoofd, het neustussenschot, de luchtpijp en zijn vertakkingen, de gewrichtsvlakken, de menisci, de schijf op het schouderblad en de ribuiteinden.

Het blijvend kraakbeen is veelal bekleed met een vlies, het kraakbeenvlies, dat de voeding van
het kraakbeen verzorgt.

2. Tijdelijk kraakbeen :

Het kenmerk van het tijdelijke kraakbeen is, dat het tijdens de groei gaat verbenen.
Hierbij worden de kraakbeencellen omgevormd tot beencellen.

Als voorbeeld kan het kraakbeen van de zogenaamde groeizones (epifysairschijven) worden
aangehaald, maar ook de schaambeennaad, die pas verbeent, als het dier volwassen is geworden.

                                                                                          << index-pagina >>

                                                                                     © van het Labber Kampje Cavaliers