Wanneer onder mensen door allerlei misverstanden en vooroordelen problemen (dreigen te) ontstaan, is de eerste, meest logische stap samen rond de tafel te gaan zitten om d.m.v een goed gesprek elkaar beter te leren begrijpen, zodat alle vooroordelen en misverstanden kunnen worden weggewerkt en pas dan - voor zover het nodig is - de (dreigende) problemen aan te pakken.

Voor baasjes en honden ligt het iets moeilijker. Ze "spreken" een totaal verschillende taal, én de hersenen van honden zijn niet in staat om te begrijpen, wél om hun gedrag aan te passen aan hun leefomstandigheden en hun leefomgeving.
Doordat baasjes er zélf voor kiezen hun pup / hond in de eigen menselijke leefomgeving te adopteren, kunnen ze niet verwachten dat de hond die bij hen woont hun taal leert en zich aanpast aan hun gewoontes, omgeving en manier van leven! Trouwens, als er iets is dat we honden niet kunnen verwijten, is het een gebrek aan aanpassingsvermogen!

Er bestaat ook zoiets als de spelhouding: deze heeft niet écht iets te maken met gevoelens van on - of zélfzekerheid. De hond die deze houding aanneemt - de achterkant van zijn lichaam " dreigend " omhoog, de voorkant " onzeker " omlaag - voelt zich niet bedreigd, en wil de ander niet uit zijn buurt.
Hij wil léren, zijn vecht - en jachtcapaciteiten oefenen en ontwikkelen!

Alle honden willen beter worden, hun capaciteiten "vervolmaken"! De spelhouding wordt dan ook zelden genegeerd!

Nu heeft élke hond al op zéér jeugdige leeftijd ervaren - denk maar aan de boze moeder met de pijnlijke tepel of de talrijke vechtspelletjes en worstelpartijtjes van pups in het nest - wat er staat te gebeuren als de tegenstander een hoog opgerichte of laag ineengedoken houding heeft aangenomen, en instinctief gaan ze er hun eigen gedrag op afstemmen. Net als bij elk ander hondengedrag, doen ze dit uitsluitend uit eigenbelang.

Als je tegenstander zich weinig zelfzeker of onzeker gedraagt kun je met héél weinig moeite (een imposante, dreigende houding of geluid) een confrontatie winnen; als je tegenstander zich echter zelfzeker gedraagt en je wéét instinctief - uit ervaring - dat er een pijnlijke confrontatie kan volgen dan kun je- als er maar genoeg op het spel staat én je jezelf even of nog zelfzekerder voelt -de ander nog altijd proberen te imponeren of desnoods voor een (schijn)gevecht kiezen. Als er niet al té veel op het spel staat kun je best - zéker als je je niet zeker voelt - een of ander gedrag uitproberen waarmee je ooit in soortgelijke of heel andere omstandigheden zonder al teveel moeite (=energiegebruik) jezelf plots een stuk beter ging voelen.

Wat wij hondentaal noemen zijn dus gewoon lichaamshoudingen bewegingen of geluiden die bij de hond ontstaan omdat hij:

  zich bedreigd, angstig, nieuwsgierig, twijfelend, onderdanig, woedend, gestresseerd, meer - of minderwaardig, onzeker, zelfzeker... voelt.

  zich klaar maakt om aan te vallen of te vluchten

  probeert uit de omstandigheden of confrontatie het beste voor zichzelf te halen.

Eigenlijk kunnen we alléén van communicatie spreken wanneer de hond zijn taal (lichaamshoudingen, bewegingen, geluiden,...) niet toevallig gebruikt omdat de ervaring hem leerde dat daardoor de ander zijn gedrag/verlangens/wensen verandert of aanpast aan de zijne !!!
Zijn taal of communicatie is - net als élk hondengedrag- uitsluitend bedoeld om er zélf beter van te worden e/o voor hemzelf het beste uit elke mogelijke situatie of confrontatie te halen !
Al te vaak wordt een hondenprobleem als ongeneeslijk/pathologisch/psychotisch beschouwd omdat behalve het baasje ook meer ervaren specialisten géén rekening houden met het feit dat honden ongelofelijk intelligent zijn als het erom gaat hun zin te krijgen!

Zo hebben ze er geen énkele moeite mee een lichaamstaal te gebruiken (houdingen, bewegingen, geluiden) die niet "lijkt" overeen te stemmen met hun gevoelens of wensen als ze - al was het maar één keer- merkten en dus leerden, dat ze op die manier met weinig energieverbruik hun zin of een nog beter/minder slecht gevoel kregen!

Dergelijke "communicatieproblemen" of ook wel misverstanden zijn niet zelden dé hoofdoorzaak van zgn. onoplosbare hondengedragsproblemen waardoor honden totaal verkéérd worden behandeld, mishandeld, in het dierenasiel terechtkomen... geëuthanaseerd worden!

Honden die zich angstig, agressief, onderdanig of dominant lijken te gedragen, blijken zich dus wel eens nét tegenovergesteld of héél gewoon te voelen, en honden die zich het éne ogenblik angstig, onderdanig, rustig... en het volgende agressief, dominant of hyperactief gedragen zijn niet persé onbetrouwbaar, vals onberekenbaar of evenmin hyperactief, hoogstens hypernerveus.

Een voorbeeld?
Een zich over het algemeen zeer zelfzekere, dominant voelende hond kan zich -wanneer hij een ander hond ontmoet lijken te onderwerpen!

Wanneer het andere hondje dan, trots grommend en met ontblote tanden boven de keel van de "macho", in de val trapt, blijkt die zich bliksemsnel (vals en onberekenbaar?) agressief te gaan gedragen!
Het is de énige manier om zijn vechtcapaciteiten te "trainen"!
Gedraagt hij zich normaal, dan gaat élke (?) mogelijke sparring -partner hem uit de weg!!!

                                                                             << INDEX-PAGINA >>

                                                                          © van het Labber Kampje Cavaliers