De genen van de wolf en van de hond.

De genen van de wolf en van de hond.

Onze honden behoren tot dezelfde soort -bezitten de genen- als hun voorouder, de wolf.

Hun uiterlijk en de manier waarop ze zich gedragen mag dan wel na vele duizenden jaren van (on) bewust en (on) deskundig fokken soms onherkenbaar gewijzigd zijn, de redenen waarom ze zich gedragen, zijn exact dezelfde gebleven!

Om hun ultieme levensdoel te bereiken beschikken wolf en hond over dezelfde driften.

De overlevingsdrift is de dwangmatige, innerlijke kracht waardoor ze om te kunnen overleven- energie moeten vergaren (hun honger- en dorstgevoel

zorgt dat ze dit tijdig doen) en besparen (zich nooit onnodig vermoeien en zonodig gaan rusten) om zo lang mogelijk in leven te blijven én te zorgen dat hun eigen soort (genen) ook na hun dood kunnen voorbestaan!

Om daarin te slagen, beschikken ze over nog een aantal driften:

- De voortplantings- of seksuele drift: de drang om te paren en zich voort te planten voor hun nakomelingen te zorgen tot ze in staat zijn zelf in hun levensbehoeften te voorzien. De energiebronnen (het eten en drinken) in de leefomgeving zijn echter niet onuitputtelijk en dus is het voor wolven noodzakelijk het wolvenbestand niet al té snel te doen groeien! Alléén de sterkste, fitste, gezondste en meest ervaren wolven zijn in staat het exclusieve "paringsrecht" af te dwingen, en zwakkeren het paren te beletten. Dit mag onmenselijk lijken, doch die superwolven bewézen over het beste aanpassingsvermogen te beschikken! Het gevolg? Dat enkel pups geboren worden met goede overlevings - / aanpassingsgenen!

- De vechtdrift: agressie is de drang om concurrenten, tegenstanders -uit het eigen roedel of "vreemden"- die op de eigen voedselbronnen, rustplaatsen of paringspartner azen te verdrijven, desnoods met geweld en, als het echt niet anders kan, ze te doden!

- De angstdrift dwingt de wolf /hond /pup te reageren in potentieel levensbedreigende situaties door ze te ontvluchten, te verstijven, angstgeluiden te maken of bepaalde gedragingen te gaan uitvoeren om het angstgevoel (de stress) te verminderen of een in deze situatie zo goed mogelijk gevoel te krijgen.

Indien wolven -zoals de laatste decennia algemeen werd (en nog al te vaak wordt) aangenomen -hun onderlinge conflicten en concurrentiestrijd om de haverklap d.m.v. (levens)gevaarlijke, energieverslindende vechtpartijen hadden opgelost met dezelfde, dodelijke agressiviteit die ze als jager of prooi moesten gebruiken om te overléven waren ze al héél lang geleden van de aardbodem verdwenen.
Dat ze er (niettegenstaande de mens ze eeuwenlang poogde uit te roeien) toch in slaagden honderdduizenden jaren te overleven -redelijk goed, makkelijk, comfortabel en probleemloos te overleven -is vooral te danken aan het Rangordesysteem!

Door dit systeem kon een wolf die (tijdens het gezamenlijke jagen /verdedigen) over méér capaciteiten, ervaring en dodelijke agressie bleek te bezitten -zonder al te veel moeite -zijn wil opdringen (extra rechten, voorrechten en privileges opeisen, af dwingen of te verdédigen) aan elke wolf die over minder "overlevingscapaciteiten" beschikte dan hijzelf! Elk conflict dat voor hen niet écht van levensbelang was of het voortbestaan van de eigen soort genen "bedreigde (én het overgrote deel conflicten die dit laatste- naar hun gevoel- wel deden) kon dankzij dit rangordesysteem zonder écht vechten worden opgelost!
Doordat ze elkaar (tijdens hun gezamenlijke jachtpartijen of het verdedigen van hun roedel, territorium, en élk moment dat ze in elkaars nabijheid waren) voortdurend bezig zagen wisten, voelden zé of ze -als een conflict in een vechtpartij zou ontaarden- in staat zouden zijn het gevecht (zonder al te veel moeite of "kleerscheuren" te winnen of dat ze het, al deden ze al wat ze konden, zouden verliezen!
Dat gevoel maakte hen of erg zelfzeker- waardoor zij zich klaarmaakten om aan te vallen, of erg onzeker, klaar om te vluchten!

Uit hun puppytijd wisten ze uit ervaring wat de houding van de ander betékende! Bij papa, mama of hun nestgenootjes hadden ze dergelijke houdingen ook gezien, en wat er nadien gebeurd was, hadden ze héél goed onthouden...! Hoewel de gevolgen toen niet desastreus waren, hooguit beangstigend, pijnlijk of onaangenaam, hadden ze een beklijvende indruk na gelaten!

Hun gemeenschappelijke overlevingsdrang om energie te besparen maakte het beide tegenstanders mogelijk zonder te vechten tot een vergelijk te komen dat uiteindelijk voor allebei het beste was! Dat de éne een extra recht of privilege behield of bijkreeg en de ander niet was beter... . het zo verméden (gevaarlijke en energieverslindende) gevecht had het zélfde resultaat gehad!

Hun dodelijke agressie of (doods-) angst verdween wel niet, -als roofdier of mogelijk prooidier zouden ze niet lang overleven- maar onder soort -of roedelgenoten evolueerde die geleidelijk tot sociale agressie (het gevoel soort -of roedelgenoten te kunnen controleren) en sociale angst (het gevoel dat ze een vechtpartij konden ontlopen door zich tijdig aan de meerwaardige tegenstander over te geven)!

Over driften, instincten, agressie, angst, dominantie en onderdanigheid bestaan onder hondenliefhebbers heel wat misverstanden; zelfs kynologische termen blijken in de praktijk voor verwarring te zorgen.
Dit lijkt niet erg, maar blijkt héél belangrijk! Bepaalde hondenproblemen worden hierdoor vaak ten onrechte als pathologisch (abnormaal, door ziekte veroorzaakt) of psychotisch (a - sociaal, tegenstrijdig)gedrag bestempeld, en als onvermijdelijk, onverbeterlijk of ongeneeslijk beschouwd, terwijl ze héél normaal en perfect onder controle te houden zijn!

Driften zijn niet te onderdrukken, en de drang om te overleven (tijdig te eten, te drinken, te rusten) voor nakomelingen te zorgen, voor het (over)leven én het voortbestaan van de soort desnoods tot de dood te vechten is onweerstaanbaar én aangeboren erfelijk bepaald.

De instincten, de mogelijkheid om de driften te bevredigen, zijn ook aangeboren, maar de manier waarop de wolf /hond zal jagen, voor zijn voedsel of rustplaatsen zal zorgen, zijn leven, dat van soortgenoten en roedel zal verdedigen wordt bepaald door de omstandigheden waarin hij opgroeide, zijn eerdere ervaringen, de omstandigheden waarin hij zich bevindt!
Vooral de onbewuste maar alles overheersende drang om hun eigen energievoorraad én die van hun leefomgeving (én die van volgende generaties soortgenoten en nakomelingen) in evenwicht te houden zal hun gedrag ten allen tijde bepalen!!!

De veelvuldig gebruikte kynologische termen angstagressie / angstbijter... zijn zo tegenstrijdig als het maar kan! Het zou betekenen dat een wolf / hond gelijktijdig én angstdrift (de onweerstaanbare drang tot vluchten /verstijven) én agressie (de onweerstaanbare drang om aan te vallen) voelt!

Een dergelijk probleemgedrag uitsluitend of als angst, of agressie, of als ziekelijk, of psychotisch gedrag behandelen lukt zelden of nooit! Voorkomen dat de hond zich agressief gedraagt wél! Men dient enkel te beseffen dat de zgn. angst wordt voorafgegaan door sociale angst (onderdanigheid)! Doordat de "tegenstander" zich blijft dominant gedragen en bovendien abnormaal gedrag vertoont door te blijven dreigen én geweld te gebruiken verandert die onderdanigheid eerst in onderwerping om vervolgens (de tegenstander blijkt immers levensgevaarlijk) in

een oogwenk in nog stééds onderdanig maar (zéér) agressief zelfverdediginggedrag om te slaan!
Dominante agressie is ook zo'n kynologische term die nergens op slaat: ze wordt gebruikt voor die honden die net het tegengestelde van die zogenaamde angstagressie vertonen!

Een wolf /hond die zich superieur of dominant voelt kan en zal -als het moet, en écht niet anders kan- zich agressief gedragen, vechten én bijten, maar niet omdat hij zich dominant voelt! Zijn lichaamstaal - vol zelfvertrouwen en duidelijk klaar om de tegenstander aan te vallen - en zijn potentieel dodelijke agressie zijn in vele tienduizenden jaren echter geëvolueerd om zonder onnodige vechtpartijen, kwetsuren en energieverspilling minderwaardige of onderdanige concurrenten /soort- /roedelgenoten te controleren!
Het aanvallen, vechten en bijten is (meestal gelimiteerde) sociale agressie omdat zijn rechten bedreigd worden, iets wat hij niet kan tolereren!