|
Schurftmijten. |
|
Schurftmijten zijn vooral sarcoptes-mijten, die op honden leven maar
ook op mensen kunnen overgaan. Deze mijten boren tunnels in de huid van uw dier en leggen daarin hun eitjes. Dit zijn vaak plaatsen als oren, ellebogen en poten. De symptomen van deze schurftmijten zijn heftige jeuk en haarverlies. Voordat dit aangetoond kan worden, dient er een uitvoerig onderzoek van een afkrabsel van de huid worden uitgevoerd. Pas dan kan er door de dierenarts een wasbehandeling met insecticiden worden voorgeschreven. Het is goed te weten dat schurftmijten besmettelijk is en dat ze snel kunnen worden overgekrabd op een gezonde hond. We kennen verschillende soorten Schurftmijten: Sarcoptes (schurftmijt); dit zijn kleine diertjes nauwelijks waarneembaar met de microscoop. De schurftmijten boren kleine gangetjes, soms een heel netwerk van gangen, in de opperhuid. In de gangetjes leggen de vrouwtjes de eitjes. Bij het graven drukken de mijten de opperhuid iets naar boven. Alle bultjes vloeien tenslotte samen en vormen grote korsten op de huid. De lichamelijke conditie van de hond gaat achteruit. Omdat de hond geen afweer opbouwt moeten de mijten bestreden worden, te meer daar ook de mens besmet kan raken. De behandeling is langdurig en vaak moeilijk omdat de meeste bestrijdingsmiddelen slecht doordringen in de smalle huidgangetjes.
Demodex (haarzakmijt); deze mijt, die de bekende jeugdschurft
veroorzaakt, leeft in de haarzakjes en talgklieren.
Otodectus (oorschurftmijt); deze mijt leeft in de huid van de
gehoorgang. Het oorsmeer wordt wat schilferig en droog.
Cheyletiella parasitovorax; deze mijt normaal gesproken voor bij
cavia's en konijnen maar wil ook wel bij de hond voorkomen.
© van het Labber Kampje Cavaliers
|