Help, er zit een vreemd voorwerp in de maag !


Alle honden en vooral puppen spelen graag met balletjes, flostouwen, piepbeesten, stokken en
noem maar op. Maar wat u wellicht vergeet, ook de zgn ‘bijtbestendige’ speeltjes kunnen kapot,
vooral als ons hondje maar goed genoeg zijn of haar best doet, dan kunnen stukken van deze
speeltjes doorgeslikt worden en zodoende in het maagdarmkanaal belanden.
Wist u dat: grote honden kunnen een speeltje ter grootte van een tennisbal in zijn geheel doorslikken !
Overigens zijn niet alleen speeltjes een potentieel gevaar. Alles wat enigzins eetbaar lijkt zoals stenen,
sokken, vaatdoekjes, pantykousjes, papieren zakdoekjes, pitten van perziken, pruimen, avocado’s en
mango’s en zelfs maïskolven worden door honden wel eens doorgeslikt.
Hoe weten we of ons huisgenoot iets opgegeten heeft ?
Als er een vreemd voorwerp in de maag zit dan zien we vaak aanhoudend braken. Het hondje zal meerdere keren per dag braken.
Zowel op een lege maag als na het eten.
Soms zien we echter helemaal niets aan het dier.

Het komt wel eens voor dat er bij toeval een vreemd voorwerp in de
maag wordt aangetroffen, zonder dat ‘n eigenaar iets gemerkt heeft
aan zijn hondje.

Als het vreemde voorwerp in de darm terecht komt worden de problemen
ernstiger. We zien dan eigenlijk altijd ernstig en hardnekkig braken en
misselijkheid, weinig tot geen eetlust en symptomen van buikpijn.

Deze buikpijn kan zich uiten in janken bij optillen of gaan liggen, niet willen gaan liggen, onrust en
het aannemen van vreemde houdingen. Bij lichamelijk onderzoek zal de hond ook pijn aangeven
bij het voelen in de buik. Nog ernstiger wordt het als het vreemde voorwerp de darmwand beschadigt
of als het voorwerp zo klem zit in de darm dat de doorbloeding van de darmwand in het gedrang komt.
De darmwand kan dan gaan lekken, met als gevolg een buikvliesontsteking.
Bij een buikvliesontsteking zien we koorts en heftige buikpijnklachten, maar ook shock verschijnselen
zijn mogelijk. Als de buikvliesontsteking al wat langer bestaat kan er vocht in de buik worden aangetroffen.
Bij een volledige darmafsluiting (ileus) zal er na enige tijd geen ontlasting meer geproduceerd worden,
maar de eerste paar dagen en zeker bij een gedeeltelijke afsluiting van de darm zien we gewoon ontlasting
of zelfs (bloederige) diarree.

De diagnose.
De diagnose is eigenlijk zeer eenvoudig te stellen.
Als een eigenaar bijvoorbeeld vertelt dat hij of zij heeft gezien dat de hond iets heeft opgegeten en
je voelt als dierenarts een (pijnlijke) verdikking in de buik van deze hond, dan is meestal het plaatje rond.

Maar een vreemd voorwerp in de maag is bijvoorbeeld niet te voelen, omdat de maag achter de
ribboog verscholen ligt en zich daardoor aan onderzoek onttrekt. Een röntgenfoto brengt soms
uitkomst, maar helaas geven niet alle voorwerpen contrast op een röntgenfoto, het voorwerp is
dus niet altijd op een foto zichtbaar.
Bij een volledige darmafsluiting ziet men wel het zogenaamde ileusbeeld: men ziet dan sterk verwijdde,
met gas gevulde darmlissen op de foto.
Als er na het nemen van een standaard röntgenfoto nog twijfel bestaat over de diagnose dan wordt
er barium (een contrastmiddel) toegediend. Dit contrastmiddel geeft soms duidelijk de plaats aan waar
zich een vreemd voorwerp bevindt, omdat ter plaatse van het vreemde voorwerp de darm of maag zich
niet kan vullen met barium. In ieder geval kunnen we zien dat de barium op een bepaalde plaats niet
verder passeert in het maagdarmkanaal, hetgeen ook duidelijk aangeeft dat er een afsluiting is.
Ook bij echografisch onderzoek van de buik kan door een ervaren echograaf een darmafsluiting
en/of vreemd voorwerp herkend worden.

De behandeling.
De behandeling zal moeten bestaan uit een operatie. Dat is om drie redenen altijd een wat spannende
operatie. Wat voor voorwerp zal er tevoorschijn komen, hoe groot is de schade in het maagdarmkanaal
en niet in de laatste plaats: opereert men terecht ?
Niet altijd is het even gemakkelijk om met zekerheid de diagnose van een vreemd voorwerp in maag
of darm te stellen. Vaak is pas bij de operatie de diagnose voor 100% rond. Bij de operatie kan soms
worden volstaan met het verwijderen van het vreemde voorwerp via een sneetje in maag of darm,
waarna het defect weer wordt gehecht. Maar soms, als de darmwand aan het afsterven is, is het
nodig om een stukje darm te amputeren.

Natuurlijk geldt ook hier : voorkomen is beter dan genezen.
Wees in ieder geval kritisch bij het kopen van speelgoed voor uw hondje, controleer regelmatig de
speeltjes op “sloopschade” en wees alert op bovengenoemde verschijnselen.
Vooral als u weet dat uw hond een “alles-eter” is !!

 

                                                         << index-pagina >>                    

                                                   © van het Labber Kampje Cavaliers