|
Een likgranuloom is een huidverandering
op het onderste deel van de poten, die ontstaat als gevolg van
likken
en bijten door de hond zelf.
De oorzaak:
De aanleiding om op zo'n plaats te gaan likken is niet altijd
duidelijk, maar waarschijnlijk gaat het vooral om psychische
redenen, nervositeit, stress door allleen thuis zijn, angst ergens
voor en een enkele keer als reactie op een onbehaaglijk gevoel
elders in het lichaam. Als regel is een hond met een likgranuloom
verder volledig gezond.
Net als bij nagelbijten mensen is misschien aan het begin nog wel
een oorzaak aan te wijzen, maar na verloop van tijd wordt het een
gewoonte die zichzelf onderhoudt.
Het verloop:
Door voortdurend likken wordt de huid dikker en verdwijnen de haren.
Als de hond er erg heftig aan likt en bijt ontstaat een
oppervakkige ontsteking waarbij de huidverandering lijkt op die bij
de hot spot. In ernstiger gevallen is er een diepere ontsteking,
waarbij uit kleine wondjes steeds ontstekingsvocht komt.
Dat is voor de hond een reden om steeds opnieuw de betreffende plek
door likken schoon te maken en zo onderhoudt het verschijnsel
zichzelf.
De behandeling:
Uiteraard moet een ontsteking als zodanig behandeld worden. Het
likgranuloom kan echter alleen echt overgaan als de hond stopt met
eraan te likken.
Verband of een sok is de eerste mogelijkheid. Een ontstoken plek mag
daarbij niet langdurig opgesloten zitten onder een vochtig verband.
De tweede mogelijkheid is een kraag die verhindert dat de hond de
plek met de bek kan bereiken.
Het effect van jeukstillende middelen of middeltjes die zo vies zijn
dat de hond er niet meer aan wil likken, valt nogal eens tegen.
In enkele gevallen kan een injectie op de betreffende plek de
irritatie doen verminderen.
En als een likgranuloom op de ene
poot dan helemaal genezen is, beginnen sommige honden aan een van de
andere poten opnieuw.
Bij een aantal dieren is het onmogelijk het verschijnsel volledig te
bestrijden.
|