Jeugdschurft of Demodex

Jeugdschurft of demodex

Jeugdschurft komt vrijwel uitsluitend bij de hond voor.
Het is vaak zeer hardnekkig. De behandeling is meestal langdurig.
De verwekker van jeugdschurft is de demodex mijt. De naam "jeugdschurft" is eigenlijk niet correct, want demodex kan bij alle leeftijden voorkomen. Het komt meestal bij jongere dieren voor. De infectie wordt meestal overgebracht van moederdier op de pups. Dit gebeurt waarschijnlijk in de eerste drie dagen na de bevalling. Besmetting van pups onderling is zeer onwaarschijnlijk. Voor de mens is de infectie niet gevaarlijk.

Mijten zijn niet met het blote oog zichtbaar en leven onder de huid van de gastheer. Er zijn verschillende soorten, afhankelijk van hun voorkomen en effecten. De vrouwelijke mijt legt eitjes in de huid van de gastheer. Deze komen uit in een paar dagen en binnen 1-3 weken zijn de mijten volwassen.
De foto, ongeveer 150 maal vergroot, geeft de mijt weer. De mijt heeft 4 paar poten en horen daarmee tot de spinachtige.

Deze mijt komt voor in de haarfollikels van vooral kortharige, jonge honden en veroorzaakt demodex (jeugdschurft/jonge-hondenschurft). Bij 3-12 maanden oude honden ziet men kale plekken op de kop (ogen, wangen), hals en binnenzijde voorpoten. Bij een chronische infectie komen over het hele lichaam rode plekken voor (door secundaire bacteriële infecties). De mijt kan slechts Demodex veroorzaken bij een reeds verminderde afweer.

Demodex wordt in twee vormen gezien:

De lokale vorm.
De huid is op enkele plaatsen lokaal aangetast. Meestal op hoofd, snuit en poten. Hier is duidelijk een kale plek te zien. Regelmatig is alleen enige kaalheid en roodheid te zien. Jeuk komt in bepaalde gevallen voor.
De algemene (gegeneraliseerde) vorm.
De huid kan aangetast zijn over het gehele lichaam. De huid vertoont, haaruitval, met of zonder jeuk,
al dan niet met grote bloedende zweren (bloedende zweren zijn hier niet zichtbaar).
Meestal ontstaat ook hierbij een bacteriële ontsteking. Hierdoor reageert de hond meestal in eerste instantie goed op antibiotica. De mijt wordt hiermee niet bestreden, echter allen de bacterie.
In de praktijk wordt dienovereenkomstig waargenomen dat als de antibiotica uitgewerkt is, de bacterie weer terug komt. Hierdoor is de algehele weerstand van uw huisdier verder afgenomen, waardoor de mijt nog sterker wordt en de aandoening zich verder gaat uitbreiden!

De diagnose wordt gesteld door een afkrabsel van de huid. Deze wordt onder de microscoop bekeken.
Het afkrabsel wordt tot bloedens toe diep gemaakt. De mijt zit namelijk diep in de huid.

Behandeling :
Hoe uitgebreider de aandoening des te langer duurt de behandeling. Belangrijk is dat de behandeling lang genoeg doorgezet wordt, met zowel uitwendige (anti-schurftmiddel) als inwendige (weerstandverhoger).
De behandeling mag gestopt worden, wanneer we er zeker van zijn dat er geen enkele levende mijt (of eitje) meer aanwezig is. Dit is in het algemeen 4-6 weken nadat de aandoening verdwenen is.

Bron: Huisdierendokter
http://www.huisdierendokter.nl

<< index-pagina >>