|
Instinctief hondengedrag |
|
Hondengedrag is de instinctieve (onbewuste, minst energieverbruikende, doeltreffende) genetisch bepaalde (door ouders en voorouders overgeërfde) of aangeleerde (door ervaring mogelijk gemaakte) manier waarop de honden reageren op hun inwendige (lichamelijke) of uitwendige leefomstandigheden of veranderingen ervan met als doel zo comfortabel mogelijk te (over) leven en het voortbestaan van hun soort te verzekeren. Elk
hondengedrag gebeurt instinctief en is erfelijk (genetisch) bepaald !
Hondengedrag is echter niet uitsluitend erfelijk bepaald ! De manier
waarop honden zich "gedragen" is grotendeels aangeleerd ! Waarom de hond reageert is (of wordt nog wel) duidelijk… Hoe hij reageert hangt echter niet alleen van de omstandigheden af: -als hij voelt dat er gevaar dreigt - een pijnprikkel krijgt die bvb door een bijtend roofdier dat hem wil doden kan worden veroorzaakt - reageert hij dmv een onmiddellijke zenuwprikkel met een bliksemsnel reflex ! U onderschat best de snelheid van hondenreflexen niet; overschat de uwe evenmin. |
|
|
Hondenliefhebbers mogen er dan wel van overtuigd zijn dat dank zij
hun snelle reflexen een hond er niet in slaagde hen te bijten… als
de hond had willen bijten, dan had hij hen beetgehad ! Schrammetjes
van een hondenbeet ??? De hond zette gewoon zijn bijtrem op !
Als een
hond bvb zijn nest maakt (ronddraait, krabt in zijn mand om een
comfortabel slaapplaatsje te maken net zoals de wolven) is dat
duidelijk een andere manier van reageren; niet op een zenuwprikkel,
dus niet met een bliksemsnelle reflex, maar als reactie op zijn
behoefte aan rust, slaap! Volgend
voorbeeld maakt het verschil tussen instinctief erfelijk bepaalde en
instinctief aangeleerde gedragingen iets duidelijker: Als een van de pups na een van de vele vechtspelletjes met broertje of zusje iets te onstuimig en te hard in moeders tepels bijt zal ze - niet onbegrijpelijk - bliksemsnel reageren: ze ontbloot "booskijkend" grommend haar tanden, waarmee ze de onverlaat bij de snuit neemt en (het lijkt eigenlijk allemaal perfect ingestudeerd) in één beweging en ononderbroken grommend tegen de grond drukt. Dat de pup zo erg schrikt dat hij verstijft van angst is te merken; In één tel verandert hij van een té onstuimige in een roerloze, zich zéér onzeker voelende pup. |
|
|
Dat de
instinctief genetisch bepaalde reactie van moeder op het bijten van
haar pup zéér doeltreffend én (op termijn) de minst
energieverkwistende was blijkt later: de kans dat de pup of zijn
broertjes en zusjes (die ook behoorlijk geschrokken van het nooit
geziene moederlijke geweld) tijdens het drinken aan de tepel of waar
ze ook mee bezig zijn - niet onmiddellijk zullen ophouden als moeder
hen aanstaart, gromt, of de tanden laat zien, is héél erg klein
geworden.
Die
(vecht) spelletjes lijken misschien zinloos, maar ze dienen om de
lichamelijke capaciteiten te ontwikkelen, in staat te zijn later
zichzelf te kunnen verdedigen, op prooien te kunnen jagen, ze te
doden om op te kunnen eten... te overleven. Trouwens, spelend leren ze - het is geenszins de bedoeling - dat als ze moeder of een van de broertjes of zusjes iets te hard bijten, het nare gevolgen voor henzelf heeft: of broertjes/zusjes lopen wég - gedaan met spelen - of ze bijten terug, en dat is ook niet leuk ! Leren de "bijtrem" tijdig te gebruiken helpt hen datgene te bereiken waar hondengedrag voordient… zichzelf zo goed mogelijk voelen… en op een sociale manier hun zin te krijgen. De hersenen van honden werken dus uitstekend ! Hun instinctieve overgeërfde gedragingen zijn verbazingwekkend effectief; dat honden op zéér jonge leeftijd reeds in staat zijn datgene te leren en onthouden wat voor hen belangrijk is, kon u merken in het voorafgaande voorbeeld !
© van het Labber Kampje Cavaliers
|