Bottumoren

Bottumoren

Als er bij uw hondje een bottumor geconstateerd wordt, is dit meestal geen goed nieuws. De meeste bottumoren bij honden zijn kwaadaardig. Maar er bestaan grote verschillen in localisatie, groeisnelheid en risico op uitzaaingen.

Afhankelijk daarvan kan de overlevingsduur voor elke individuele hond zeer sterk uiteenlopen.

Een aantal bottumoren op een rijtje :
Osteosarcoom.
Dit is de meest voorkomende bottumor bij de hond (80 %).
Deze tumor komt voornamelijk voor bij grote en zeer grote honden (b.v. Boxer en Rottweiler). De dieren zijn meestal rond de twee jaar, of rond de zeven jaar oud en reuen zijn vaker aangedaan dan teven. De tumor bevind zich meestal in een van de botten van de voor- of achterpoten en de gewrichten zijn eigenlijk nooit betrokken. De symptomen die de hond laat zien zijn dan ook: een snel verergerende kreupelheid, soms met een locale zwelling en pijnlijkheid bij aanraken van de aangedane plek.

Soms kan zelfs de kreupelheid plotseling verergeren doordat het verzwakte bot op de plek van de tumor breekt, dit wordt een pathologische fractuur genoemd. Verder kan de tumor zich bevinden aan de kaak (mandibulair osteosarcoom), deze zijn iets minder kwaadaardig.

Middels het maken van een röntgenfoto kan de diagnose met grote zekerheid worden gesteld. Indien er
bij de röntgenologische bevindingen twijfel bestaat over het aanwezig zijn van een tumor of een infectieuze
osteomyelitis (ontsteking van het bot) kan middels het maken van een bot-biopt de diagnose met zekerheid
worden gesteld.

Omdat dit een behoorlijk ingrijpende vorm van diagnostiek is, kan met het maken van rontgenfoto's van de
borstholte, als er uitzaaingen gevonden worden, het aanwezig zijn van een bottumor aannemelijk gemaakt
worden.

Afhankelijk van de localisatie en uitgebreidheid van de tumor zijn de mogelijkheden voor therapie:
Wegnemen van het aangedane deel of amputatie van een poot, al dan niet in combinatie met chemo-
therapie. Al deze vormen van therapie kunnen de ziekte niet genezen, maar zorgen voor een verlenging van
de levensduur. De gemiddelde overlevingsduur als het dier niet behandeld wordt of als er alleen een poot ge-
amputeerd wordt of als er alleen chemotherapie wordt toegepast is 4 maanden. Als amputatie samen met
chemotherapie wordt toegepast is de gemiddelde overlevingsduur ongeveer 10 maanden. Als een mandibulair osteosarcoom geopereerd kan worden is de gemiddelde overlevingsduur 1 jaar (zonder chemotherapie).

Chondrosarcoom.
Dit is de tweede meest voorkomende bottumor bij de hond (5-10%).
De tumor komt voornamelijk bij de grote rassen voor (Airdales, Dalmatiers, Collies).
De gemiddelde leeftijd waarop de aandoening zich manifesteert is 8 jaar. Reuen en teven zijn even vaak aangedaan. Een chondrosarcoom is een kwaadaardige tumor die uitgaat van kraakbeen en zich meestal bevindt in de platte botten (schouderblad, ribben, bekken). De tumor kan zich ook bevinden in de botten
van de poten of in het neuskraakbeen. De tumor groeit langzamer, maar zaait net zo snel uit als een osteosarcoom. De symptomen zijn afhankelijk van de localisatie: kreupelheid, pijn en zwelling rondom het aangetaste bot en neusuitvloeing. Op een röntgenfoto is moeilijk onderscheid te maken tussen een osteosarcoom en een chondrosarcoom. Dit kan wel gedaan worden middels een bot-biopt. Qua behandeling en prognose is het niet zo belangrijk om onderscheid te maken, omdat deze in beide gevallen in grote lijnen hetzelfde zijn. Röntgenfoto's van de borstkas worden gemaakt om te zien of er sprake is van uitzaaingen, zodat er een betere inschatting gemaakt kan worden van de levens-verwachting van de hond.

Fibrosarcoom.
Een fibrosarcoom is een kwaadaardige tumor, die uitgaat van fibreuze (bindweefselachtige) elementen van het bot en er voor zorgt dat een gedeelte van het bot oplost (lees verdwijnt). De tumor kan uitzaaien naar de longen, andere botten, het hart en de lymfeknopen. Meestal ontstaan uitzaaingen niet zo snel.

Er is geen rasaanleg bekend, maar reuen zijn vaker aangedaan dan teven.
De symptomen varieren van een pijnlijke zwelling tot kreupelheid. Middels een röntgenfoto kan de verdenking op een fibrosarcoom ontstaan, maar via een biopt is de diagnose met zekerheid te stellen. Het is belangrijk om een röntgenfoto van de borstholte te maken en de lymfeknopen te controleren (bij vergroting evt een biopt nemen) met het oog op uitzaaingen. Ook bij een fibrosarcoom is soms chirurgie mogelijk, met of zonder chemotherapie, maar dit kan alleen een verlenging van de levensduur van de hond opleveren en helaas geen genezing.

Synoviaalcel Sarcoom.
Zelden voorkomende tumor die uitgaat van de weke delen rondom voornamelijk de grotere gewrichten, zoals elleboog, knie en hak. Door uitbreiding naar de aangrenzende botten kunnen deze oplossen. Het is dus geen primaire bottumor, maar het klinische beeld lijkt hier wel veel op. De honden hebben last van een langzaam verergerende kreupelheid en kunnen stoppen met eten en vermageren.
Het aangetaste gewricht wordt warm en dik en bij beweging van het gewricht is het dier extreem pijnlijk.
Röntgenfoto's kunnen een sterke verdenking geven van een synoviaalcel sarcoom, maar middels het nemen van een biopt kan uiteindelijk de diagnose gesteld worden. Röntgenfoto's van de borstholte dienen gemaakt te worden om te controleren of er uitzaaingen zijn. Afhankelijk van de uitgebreidheid van de tumor en al dan niet behandelen (amputatie van de aangedane poot) varieert de overlevingsduur van 4 maanden tot 2 jaar. Het is bij deze tumor niet aangetoond dat chemotherapie bijdraagt aan verlenging van de levensduur

En dan dit nog…
Wanneer er aan de hand van de klinische symptomen en rontgenfoto's een sterke verdenking op een bottumor bestaat is dit over het algemeen slecht nieuws. Het hangt sterk af van de wensen van de eigenaar, de leeftijd en het temperament v d hond, de uitgebreidheid van de tumor en de mate van uitzaaingen of er nadere diagnostiek moet worden gedaan en of er behandeld moet worden.
Het nemen van een botbiopt is een behoorlijke ingreep. Het amputeren van een poot is nog veel ingrijpender, alhoewel veel honden zich prima redden op 3 poten. Chemotherapie is niet alleen voor de hond ingrijpend, ook met betrekking tot de omgeving van de hond moet er bewust met deze keuze worden omgegaan. De hond scheidt namelijk tijdens de chemokuur schadelijke stoffen uit die voor iedereen in de omgeving van het dier, maar vooral voor kinderen en zwangere vrouwen, schadelijk kunnen zijn. Al met al moeten alle voor en nadelen van diagnostiek en behandeling bij een hond met een bottumor zorgvuldig afgewogen worden. Helaas is de ziekte niet te genezen, maar er zijn wel mogelijkheden om het leven voor de hond wat aangenamer te maken met behulp van ontstekingsremmers en pijnstillers.
Verder kan het leven van de hond mogelijk verlengd worden door chirurgie en/of chemotherapie…

<< I NDEX-PAGINA >>