Bloedoor.

Een bloedoor ookwel in wetenschappelijke term geheten ‘othaematoom’, is eigenlijk
niets anders dan een flinke bloeduitstorting (haematoom) in de oorschelp. Het baasje zal
zich over het algemeen helemaal rot schrikken bij het ontdekken van een bloedoor:
het ene moment is er ogenschijnlijk nog niets aan de hand, het andere moment heeft
ons hondje een enorm gezwollen en pijnlijke oorschelp.

Hoe ontstaat nu een bloedoor en wat zijn de behandelingsmogelijkheden?
Vooral het bespreken van dat laatste is zeer de moeite waard, want er worden verschillende
behandelingen toegepast, die zeer uiteenlopen wat betreft succes, risico, kosten en belasting
voor het ongelukkige hondje. 

Hoe onstaat een bloedoor :
Zoals u hierboven al kon lezen, is een bloedoor een ophoping van bloed in de oorschelp.
De oorschelp bestaat in feite uit drie lagen: de binnenzijde en de buitenzijde van de
oorschelp bestaat uit huid en tussen deze twee lagen huid zit een dun flapje kraakbeen.
Tussen huid en kraakbeen lopen veel grote en kleine bloedvaten. Door bijvoorbeeld hard
klapperen met de oren, ergens tegenaan te slaan met de oren of heel hard aan een oor
te krabben (wellicht oormijt) kan er een bloedvat kapot gaan. Dan ontstaat er een ophoping
van bloed tussen huid en kraakbeen (othaematoom) aan de binnenzijde van de oorschelp. 

De diagnose:
Een bloedoor ziet eruit als een flinke wisselende verdikking van de binnenzijde van de
oorschelp. De verdikking is pijnlijk voor het hondje door de spanning op de huid en de druk
op het kraakbeen. Dat ons hondje aan zijn oren krabt of er mee klappert heeft natuurlijk
wel een reden ! Belangrijk is dat er ook gezocht wordt of er een eventuele oorontsteking
of huidirritatie aanwezig is en dat die dan ook behandeld wordt.
Een fluctuerende zwelling van de oorschelp kan ook veroorzaakt worden door een abces.
Het dier zal dan echter ziek zijn en koorts hebben en er zal meestal sprake zijn van een
wond(je) van de oorschelp door bijvoorbeeld een bijt of krabwond. 

De behandelling:
Wordt een bloedoor niet behandeld dan zal het hondje continu de neiging hebben om telkens
te blijven schudden met de kop, omdat de zware dikte aan het oor vervelend aanvoelt.
Daardoor is de kans groot dat het bloedvat telkens opnieuw kapot gaat, of dat het oor uiteindelijk
zelfs kapot geslagen wordt. Als het haematoom zonder hulp van buitenaf verdwijnt, dan zal de
oorschelp na lange tijd volledig verschrompelen, waardoor een soort bloemkooloor ontstaat.

Een bloedoor kan op verschillende manieren worden behandeld, eea hangt af van de grootte van
het haematoom, van hoe lang het haematoom reeds bestaat, van de precieze lokalisatie van het
haematoom en van het feit of het gaat om een terugkerende ziekte of ziekte-verschijnsel.

De meest ingrijpende behandeling is een operatie.
Een operatie kan pas ongeveer 10 dagen na het ontstaan van een bloedoor worden uitgevoerd.
De bloeding is dan in principe gestopt (de spanning door het opgehoopte bloed drukt namelijk
het gescheurde bloedvat dicht, waardoor er geen bloed meer het vat uitloopt) en het bloed zal
grotendeels gestold zijn, waardoor de kans op nabloedingen minimaal is. De operatie wordt uit-
gevoerd onder algehele narcose. Het is namelijk een pijnlijke ingreep voor de patiënt. Er wordt
aan de binnenzijde van de oorschelp een lang gerekte S-vormige snede gemaakt.
Via deze opening wordt het inmiddels gestolde bloed verwijderd. Daarna wordt de oorschelp
over het gehele oppervlak van de oorschelp doorstoken met een groot aantal enkelvoudige
hechtingen. De hechtingen gaan dwars door alle lagen van de oorschelp heen. Zo wordt er
een stevige en gelijkmatige druk uitgeoefend op alle bloedvaten in de oorschelp, waardoor
bloedingen worden tegengegaan. Om de druk nog beter gelijkmatig te verdelen kan er aan
de binnenzijde van de oorschelp een soort schuimrubber kussentje tegen de oorschelp
aangehecht worden.

Een groot nadeel van deze manier van behandelen is het feit dat er een algehele
narcose voor noodzakelijk is. Verder is het zoals gezegd een pijnlijke behandeling:

                                                << INDEX-PAGINA >>

                                                     © van het Labber Kampje Cavaliers